Naya Patrika: दिल दुख्दाको त्यो दिन...

दिल दुख्दाको त्यो दिन...
================================================================================
प्रस्तुति : राजेश राई on 08/01/2010 19:00:00
 
मेरो जीवनको सबभन्दा दुःखद
घटना ०६४ को पुसमा घटेको थियो ।
त्यस दिन पाटन अस्पतालमा मेरी
हजुरआमाको निधन भयो । त्यो दिन
मेरो जिन्दगीको सबभन्दा
पीडादायी दिन थियो । मलाई सबथोक
गुमाएजस्तो लागेको थियो । त्यस
दिनजति जिन्दगीमा म कहिल्यै
रोएको थिइनँ । त्यसअघि कसैको
निधनको दुःखको सामना नगरेकाले
पनि हुनसक्छ, मलाई त्यति धेरै
पीडा भएको । हुन त सुरुको
पीडाले पछिका पीडालाई कम गर्दै
जान्छ भन्छन् ।
हजुरआमाको मृत्युपछि केही समय
घरभित्रै बसेँ । साथीभाइलाई
भेटिनँ । मृत्यु शाश्वत सत्य हो
भनेर चित्त बुझाउने काम गर्थेँ
। पछि साथीभाइसँग भेटघाट हँुदै
गएपछि हजुरआमाको शोकको पीडा कम
भएर गयो । मैले आफ्नो बिहेखर्च
हजुरआमाको सम्झनामा पाटन
अस्पतालको आइसियुको सुविधा
वृद्धिका लागि अनुदान दिएको
थिएँ ।
गगन थापा, युवा नेता
प्रचण्डसँग नाचेपछि मेरा
बारेमा गरिएका टीका-टिपप्णीले
मेरो दिल साह्रै दुखायो । एउटा
कलाकार जुनसुकै पार्टी वा
समूहको कार्यक्रममा गएर नाच्न,
गाउन सक्छ । तर, मलाई माओवादीको
कार्यक्रममा नाच्दा रेखा थापा
माओवादी भई भनेर टिप्पणी गरियो
। यस्तो टिप्पणीले मेरो मन यति
दुख्यो कि म धेरै रोएँ ।
राजनीतिक दलका नेता र मेरै
कलाकार साथीहरूले मेरा बारेमा
नराम्रा टिप्पणी गरे । भोलि के
हुन्छ थाहा छैन, तर आज रेखा थापा
माओवादी होइन, कलाकारमात्रै
हुन् । त्यसवेला मलाई पत्रकार
साथीहरूले सहयोग गर्नुभयो ।
उहाँहरूको सहयोगले मेरो
पीडालाई कम गर्ने काम गर्‍यो ।
रेखा थापा, नायिका
मेरा पिताजी टीकाराम
भट्टराईको निधन भएको दिन मेरो
जीवनको सबभन्दा पीडादायी दिन
थियो । २ कात्तिक ०३२ मा उहाँको
निधन भयो । आर्थिक रूपमा हामी
अत्यन्त कमजोर थियाँै । हाम्रो
संस्कारमा मरेपछि मृतकको
छातीमा चामल राख्ने र बाटोमा
भुटेको धान छर्ने चलन छ । तर,
घरमा मृत्युसंस्कारमा चाहिने
अलिकति धान र चामल थिएन ।
अलिकति चामल र धान साहुकहाँबाट
मागरे ल्याउनु पर्दा साह्रै
दुखेको थियो मेरो दिल ।
पिताजीको लासछेउमा रुँदै
बसिरहेको वेला मलाई मेरा एकजना
आफन्तले 'क-कसको ऋण छ, तिमीलाई
थाहा छ ?' भनेर सोध्नुभयो ।
उहाँले त्यसो भन्नासाथ गाउँको
एकजना धनीमान्छेले 'मलाई
तिम्रा बाले दुई सय तिर्नु छ,
कहिले दिने ?' भन्यो । त्यसले
त्यसोभन्दा मलाई धेरै पीडा
भएको थियो ।
कृष्ण धराबासी, साहित्यकार
तत्कालीन राजा वीरेन्द्रको
वंशै नष्ट हुनेगरी २९ जेठ ०५८
मा भएको दरबार हत्याकाण्डले
मलाई साह्रै रुवाएको थियो ।
वीरेन्द्रको स-परिवारको हत्या
भएको समाचार सुनेपछि मैले मन
थाम्न सकिनँ । त्यस दिन म धेरै
रोएँ । अकल्पनीय त्यस घटनामा
दुखेको दिललाई शान्त पार्न
रुनुबाहेक विकल्प थिएन । मेरो
मात्रै होइन, दुई करोड नेपालीको
मन दुखेको थियो भन्ने मलाई
लाग्छ । तर, के गर्नु ? जति पीडा
भए पनि त्यस्ता पीडालाई
भुल्नुपर्ने रहेछ । मैले पनि
बिस्तारै भुल्दै गएँ । त्यो दिन
सम्भिmँदा अहिले पनि मन भारी
भएर आउँछ ।
भुवन केसी, नायक
तेह्रथुममा जन्मिए पनि
बाल्यकाल पाँचथरमा बित्यो ।
०२७ मा एसएलसी पास गरे पनि
आर्थिक कारणले म क्याम्पस जान
नपाउने भएँ । क्याम्पस जान
नपाएपछि भुटानतिर पैसा कमाउन
जाने निणर्य गरँे । एसएलसी पास
गरेका सँगैका साथीहरू
क्याम्पस जान थाले, तर आफूचाहिँ
पैसा कमाउन भुटानतिर लागेँ ।
त्यसवेला मलाई साह्रै नमिठो
अनुभूति भयो । अब पढ्न पाउँछु
कि पाउँदिन भन्ने कुरालेे मलाई
साह्रै पिरोल्थ्यो । जति नमिठो
अनुभूति भए पनि भुटानबाट पैसा
कमाएर ल्याएपछि पढ्छु भन्ने
अठोट गरेँ । संघर्ष गरेपछि
सफलता हात लाग्छ भन्ने विश्वास
थियो । भुटानमा दुई वर्ष काम
गरेपछि नेपाल फर्किएँ र पढ्न
सुरु गरेँ । मैले मुग्लान
उपन्यास भुटानमा संघर्ष
गर्दाको अनुभवबाटै लेखेको हुँ
।
डा. गोविन्दराज भट्टराई,
प्राध्यापक
दिल दुखाउने धेरै घटना घटेका
हुन्छन् मान्छेका जिन्दगीमा ।
मेरो जिन्दगीमा पनि धेरै घटना
घटेका छन् । ठ्याक्कै तिथिमिति
त अहिले सम्झना छैन । सायद ०३५
सालको कुरा हो- हामी भोजपुरबाट
झरेर उदयपुरको श्रीवानीझोडामा
झिक्राले सानो झुप्रा बनाएर
बसेका थियाँै । मैले कुपी
-बत्ती) बाल्दा हाम्रो झुप्रोमा
आगो लागेर भएभरका सरसामान जले ।
कुखुराका चल्ला पनि जले । ठूला
कुखुराहरू उड्दै जंगलतिर
जाँदा साह्रै नमिठो अनुभूति
भयो । मेरो जिन्दगीको सबभन्दा
बढी मन दुखाउने घटना त्यही थियो
। झुप्रो र भएको 'श्रीसम्पत्ति'
जलेपछि हामी उदयपुर छोडेर
भोजपुर फर्कियौँ । त्यसवेला म
धेरै रोएको थिएँ । मैले रोएर नै
मनलाई शान्त पार्ने काम गरँे ।
श्रवण मुकारुङ, कवि
२ कात्तिक ०३२ को घटना हो ।
त्यतिवेला म १० कक्षामा पढ्थेँ
। त्यस दिन म साथीहरूसँग
जुलुसमा गएको थिएँ । मैतीदेवी
पुगेपछि हामीलाई प्रहरीले
लखेट्न थाल्यो । हामी भाग्दै
थियौँ । खुट्टाबाट रगत बग्न
थाल्योे । पहिले त ढुंगाले
लागेर खुट्टामा घाउ भएजस्तो
लागेको थियो । तर, हामी
चारजनालाई गोली लागेको रहेछ ।
गोली लागेको थाहा पाउनसाथ म त
बेहोस भएर ढलेछु । पछि
अस्पतालमा मात्रै मेरो होस
खुल्यो । त्यो घटना सम्भिmँदा
अझै पनि आङ जिरिंग हुन्छ । र,
नमिठो पीडाबोध हुन्छ ।
मनोज गजुरेल, हास्यकलाकार