Naya Patrika: नगरवधूसँग एक साँझ

नगरवधूसँग एक साँझ
================================================================================
विनोदविक्रम केसी on 23/11/2009 04:47:00
 
'पैसा फेँको, तमासा देखो'
कर्नरमा आज एकछिन यसो
हल्लिनुपर्छ है, संगीत ?'
अफिसबाट घर फर्किने तरखर गर्दै
गर्दा सिटी सेन्टरको झलमल्ल
प्रांगणमा उभिएर एक साँझ मैले
संगीतश्रोतालाई प्रस्ताव
राखेँ । 'मिडपेजका लागि एउटा
राराम्रो स्टोरी पाउन सकिन्छ,'
मैले प्रयोजन खुलाएँ ।
'मिडपेजका लागि कि मिडनाइटका
लागि ? आशय या दूराशय खुलस्त गर त
कमरेड !,' शाब्दिक क्वाँटी पकाउन
चम्मु छ संगीत । नेपाली
साहित्यमा एमए जो गरेको छ ।
मैले आशय खुलस्त गरेँ । उसले
'ओके' भन्यो ।
**
बागबजार मिनीबसपार्क कटेपछि
हामी पुग्यौँ 'पैसा फेँको,
तमासा देखो' कर्नरमा । बडेमानको
पर्खालमा जोडिएको सिमेन्टको
बेन्च भएको यस कुनौटोमा
आकाशेपुलमुनिका पसलका
बिजुलीको प्रकाश आइपुग्छ ।
कर्नरअगाडि घुर्मैलो
उज्यालोमा कनकर्ना, भाँडा
मस्काउने जाली, मोबाइलको
खोललगायत खिचि्रङमिचि्रङको
फुटपाथे पसल छ एउटा । यसको
नजिकै पाँच-पाँचवटा कागतीको
भाग लगाएर बसेकी छिन् एउटी मोटी
दिदी ।
'म यसो कागती हेर्दै गर्छु, तिमी
उनीहरूसँग कुरा गर,' सिमेन्टको
बेन्चमा बसिरहेका चार
युवतीतिर देखाउँदै संगीतले
भन्यो । 'कामकुरो मिलाउने होइन
नि, कुरो गर्ने मेसो मात्रै
मिलाऊ,' थप दनक दियो उसले । म
हाँसेँ ।
**
कुरा मिलाइयो बल्लबल्ल ।
अर्थात्, कुरा गर्ने मेसो
मिलाइयो जास्मिन कार्कीसँग ।
उनको डेरा नजिकै रहेछ । हामी
दुई उनको पछिपछि लाग्यौँ ।
उनी बस्ने घरको मूलगेट छिर्न
नपाउँदै उनका घरधनीसँग हाम्रो
भेट भयो । उनले हामी पत्रकार
भएको जानकारी गराइन् घरधनीलाई
। 'कार्ड देखाउनुस्,' घरधनी
बूढाले च्याँठ्ठएिर भने ।
हामीले देखाइदियौँ । 'नयाँ
पत्रिकाको त म ग्राहक नै हुँ नि,'
हाम्रा कार्डको जाँचपरख
गरेपछि उनी अलिक नरम भए । अझ
हामीले 'तपाईं पनि हाम्रो
कुराकानीमा साथ दिन
सक्नुहुन्छ' भनेपछि उनी 'होइन, म
चुरोट किन्न जान लागेको' भनेर
बाहिरिए ।
उनको कोठाको ढोकामा मुखभरि दही
दलेर हाँसिरहेका बालक कृष्णको
पोस्टर टाँसिएको थियो । उनले
ढोका ढकढक गरिन् । ढोका खुल्यो
। तीन वर्षजतिको खाइलाग्दो
बाबु बोकेकी सत्र-अठार वर्षकी
एक युवती देखा परिन् ।
'यो मेरो छोरो, जाकिर,' उनले बाबु
बोक्दै भनिन्, 'सरहरूलाई
नमस्कार गर, बाबु !' केटोले
नमस्कार गरेन । बरु लजायो र
आमाको छातीमा मुन्टो लुकायो ।
'ऊ बहिनीचाहिँ को नि ?' संगीतले
सोध्यो । 'जो भए पनि तपाईंलाई
किन चाहियो ?' उनी अलि रिसाएझैँ
देखिइन्, 'मसँग कुरा गर्न आ'को कि
ऊसँग ?'
'तैपनि....' संगीतले भन्यो ।
'ऊ मसँगै बस्छे । धन्दा पनि
गर्छे । मकवानपुरकी हो,'
जास्मिनले भनिन् ।
**
संगीतले रेकर्डर निकाल्यो ।
'मैले बोलेको कुरा भर्ने भए
तपाईंहरूसित कुरै गर्दिनँ !'
उनले खोचे थापिन् ।
'अनि दिदी, तपाईंसँग कुरा गरेको
प्रमाण त चाहियो नि हामीलाई !'
संगीतले सम्झाउने प्रयत्न गरे
।
'एफएम र टिभीबाट बजाइदिनुभयो
भने नि ! तपाईं पत्रकारहरूको के
विश्वास र ?' उनले रेकर्डर
प्रयोग गर्न दिइनन् ।
अब हामी कापीकलम निकालेर
बस्यौँ ।
**
'म नौ कक्षामा पढ्दै थिएँ, सत्र
वर्षकी थिएँ,' उनले कथा हाल्न
थालिन्, 'अन्ठाउन्न कि
उनान्साठी सालतिर हो ।
काठमाडौंमा मैले फाइनान्स
कम्पनी खोल्या छु, फाइनान्समा
काम गर्न धेरै पढ्नुपर्दैन,
बहिनीलाई म काठमाडौं लैजान्छु
भनेर मेरा बाउसित कुरा मिलायो
एकजना दाइ नाता पर्नेले । मलाई
बाउ देखिसहँदैनथे । ममुनिको
एउटा भाइ बितेपछि बाउले मलाई
भाइ खाने यही हो भनेर
देखिसहन्नथे । मलाई बाउले
कहिल्यै मीठो वचन गरेनन् । सधैं
राँडी र भाँडी गर्थे । असाध्यै
कुट्थे । हँसियाको झटारो
हान्थे । मेरो कुर्कुच्चामा
हँसियाले काटेको खत अझै पनि छ ।'
नभन्दै ठूलै खत रहेछ ।
काठमाडौंमा उसको के खाएर
फाइनान्स कम्पनी होस् ?
काठमाडौं ल्याएको दुई/तीन
हप्तापछि उनको दाजु पर्नेले एक
रात एक मारवाडी व्यापारीकहाँ
जागिरको कुरा गर्ने भन्दै
पुर्‍याएछ । 'माडेसित चार हजार
रुपैयाँ लिएर मलाई बेचिदिएछ । ऊ
त यस्तै दलाली पो गर्दारहेछ,'
उनले त्यस धोकेवाज दाइ पर्नेको
कर्तुत सुनाइन् ।
त्यस दिनदेखि सुरु भएको
देहव्यापारमा उनी अहिलेसम्म
छिन् ।
कुराकानी गर्दा जास्मिन टाठी
नै लाग्छिन् । यस दलदलबाट
उम्किने प्रयत्न उनले किन
गरिनन् त ? 'यो लाइन नै अचम्मको छ,'
उनले भनिन्, 'कोही आउँछु भनेर
आउँदैन, तर आएपछि यसरी भासिन्छ
कि उत्रिनै सक्दैन । फेरि पहिला
म यति बाठी कहाँ थिएँ र ? पहिले त
गोज्यांग्री थिएँ,
गोज्यांग्री !'
अनि, उनलाई बर्बाद गर्ने त्यो
दाइ पर्नेचाहिँ अचेल कहाँ छ नि ?
'तीन वर्ष भयो,' उनले सुनाइन्,
'नाकमुख देख्या छैन । राजस्थान
जान्छु भन्थ्यो । उतै गयो होला
।'
**
'अहिलेसम्म तपाईंका कति ग्राहक
भए होलान्,' मेरा मुखबाट एउटा
मूर्खतापूर्ण प्रश्न
खसिहाल्यो ।
'मैले हाजिरकापी राख्ने गर्‍या
छु र ?' बिजुलीवेगमा उनले मलाई
मुखभरिको जवाफ दिइन् ।
उनको छोरो जाकिरले संगीतले
लगाएको ज्याकेटमा टाँसिएको
धातुको स्टिकर हेरेर भन्यो, 'ऊ
चाचा !' हामी हाँस्यौँ ।
'छोराको नाम जाकिर राख्नु भा'को
रहेछ । छोराको असली नाम पनि
तपाईंको जस्तै अर्कै छ कि क्या
हो ?' मैले सोधेँ । 'होइन, होइन,'
उनले हाँस्दै भनिन्, 'यसको नाम
जाकिर नै हो । नपत्याए यसैलाई
सोध्नुस् न !'
हामीले सोधेनौँ ।
बरु, छोराको नाम जाकिर किन
राखिन्, त्यो सोध्यौँ । 'यसको
बाबु मुसलमान हो क्या,' उनले
भनिन् । चार वर्षअगाडि
काठमाडौंमा घर बनाउने
ठेक्कापट्टाको काम गर्न आएको
दिल्लीको एकजना ठेकेदारसँग
उनले बिहे गरेकी रहिछिन् । नाम
उस्मान रे । दक्षिणकालीमा बिहे
गरेका रे । 'यो काम छोड्, तँलाई
बिहे गर्छु भन्यो,' उनले
सुनाइन्, 'मान्छे भलाद्मी थियो
। चार महिना सँगै बस्यौँ । निकै
माया गर्थ्यो । मायाभन्दा पनि
माया गरेको नाटक गरेको रहेछ ।
मैले पेट बोकेको थाहा पाएपछि
बज्या भागिहाल्यो नि !'
**
उनका ग्राहकहरूका बारेमा कुरा
गरियो ।
'भेराइटी-भेराइटीका छन्,' उनले
भनिन् ।
एउटा अचम्मको ग्राहक छ रे उनको
। 'ठमेलमा बस्ने एउटा बूढो छ,'
उनले सुनाइन्, 'महिनामा मलाई
एकचोटि लिएर जान्छ । स्वास्नी,
छोराछोरी अमेरिकामा छन्, यहाँ
एक्लै बस्छ । धनी बूढो हो ।
राम्रो होटेलमा लिएर जान्छ ।
नयाँ-नयाँ पेन्टी र ब्रा बोकेर
गएको हुन्छ । तीन-चार जोर । मलाई
छुँदासमेत छुँदैन । पेन्टी र
ब्रा लगाउन लाउँछ । सोफामा बस्न
लगाएर यता फर्की, उता फर्की
भन्छ । आफू बियर खाँदै पलङमा
बसेर हेरिरहन्छ । दुई-तीन
घन्टासम्म विभिन्न पोजमा बस्न
लगाउँछ । दिलदार छ । जे खाए पनि
खुवाउँछ । दुई-तीन घन्टाको
तीन/चार हजार दिन्छ ।'
एक रातको कम्तीमा पाँच सय लिने
उनलाई एक नवोदित पपगायकले
पारिश्रमिकस्वरूप आफ्नो एउटा
सिडी थमाएर गएछ । 'ठीकै छ भनेर
लिएँ,' उनले सुनाइन्, 'भरे, गीत
सुन्छु त रेट्दाखेरि बोको
कराएजस्तो गरेर गाएको रहेछ ।
त्यो पनि आधा अंग्रेजी र आधा
नेपालीमा ।' उनले नराम्ररी
ठगिएको महसुस गरिछिन् ।
अचेल उनका विद्यार्थी
ग्राहकले तेत्तीस प्रतिशत छुट
मागेर हैरान पार्छन् रे । 'तिमी
पनि सार्वजनिक यातायात त हौ नि
भन्छन्, मोराहरू !' उनले
हाँस्दै भनिन् ।
उनका केही नियमित ग्राहक
कन्डोम लाउन झिँजो मान्ने
खालका छन् रे । 'बोक्रैसित
चकलेट खाने ? टोपी लाएर नुहाउने ?
प्लास्टिकमा चिनी राखेर
चुस्ने ? भन्छन् । तर, म
बिनाकन्डोम सम्पर्क गर्न
दिन्नँ,' उनी भन्छिन् ।
टि-टेबलमा रेपिडेक्स इंग्लिस
स्पिकिङ कोर्स नामको किताब छ ।
'अलि-अलि अंग्रेजी सिक्दै छु,'
उनले भनिन्, 'अचेल गरिब टाइपका
कुहिरेहरू खुव आउन थालेका छन् ।
अंग्रेजी जान्यो भने काम लाग्छ
भनेर यसो पढ्दै छु ।'
**
रामकृष्ण ढकालका दुईवटा गीत
उनलाई असाध्यै मन पर्छन् ।
ओराली लागेको हरिणको चाल भो र
मलाई यो जिन्दगीले कहाँ
पुर्‍यायो । रामकृष्ण ढकालले
उनकै बारेमा गाएजस्तो लाग्छ रे
उनलाई । 'यी दुईवटा गीत जति सुने
पनि म कहिल्यै अघाउँदिन,' उनले
भनिन् ।
जास्मिन राजनीतिमा पनि अलि-अलि
चाख राख्दिरहिछिन् । तर,
राष्ट्रपतिको नाम सोध्दाचाहिँ
'रामशरण यादव' भनिन् । 'रामशरण
होइन, रामवरण,' संगीतले
सच्याइदिए । 'हो र ?' उनी चकित
परिन्, 'मैले त आजसम्म रामशरण पो
भन्ठानेकी !'
कुरैकुरामा, नेता र जनताबीचको
भिन्नतालाई उनले यसरी
पहिल्याइदिइन्- नेता खान
जन्मेका हुन् भने जनता नेताले
खाएको हेर्न जन्मेका हुन् ।
भनिन्, 'हिजो जंगलमा सुत्ने
प्रचण्डले दुई लाखको पलङ किने
रे । सब उस्तै हुन्, उही ड्याङका
मुला !'
गिरिजाप्रसाद उनलाई गज्जबका
नेता लाग्छन् रे । 'सबलाई
च्याम्पटी घुमाएझैँ घुमाइदिन
सक्छन्,' गिरिजाप्रसाद
कोइरालाको खुव प्रशंसा गरिन्
उनले । गिरिजाप्रसादले आफ्नी
छोरी सुजातालाई
उपप्रधानमन्त्री बनाएको
कुरालाई उनले कसरी हेरेकी
रहिछिन् त ? 'छोरीको त के कुरा,'
उनले भनिन्, 'ती बूढाले उस्तै
परे उनको घरमा काम गर्नेलाई पनि
मन्त्री बनाइदिन सक्छन् ।'
**
अन्त्यमा उनले हाम्रो भिजिटिङ
कार्ड मागिन् र चेतावनी दिँदै
भनिन्, 'तलमाथि लेख्नुभयो भने
तपाईंहरूको अफिसमा आएर जात्रा
गर्दिन्छु ।'
हामी हाँस्दै फर्कियौँ ।
फेरि 'पैसा फेँको, तमासा देखो'
कर्नर हुँदै हामी घर जाँदै
थियौँ । कर्नरमा थिए- अरू-अरू
जास्मिनहरू । थुप्रै
जास्मिनहरू ।
gkcbinodbikram@gmail.com